Το Λυκόφως (Λυκόφη) είναι χωριό του νομού Έβρου, κτισμένο πλάι στην εθνική οδό, 8 χιλιόμετρα νότια του Σουφλίου και στη ρίζα των τελευταίων υψωμάτων της Ροδόπης.

Άφθονα νερά κατεβαίνουν από τις πλαγιές και η τοποθεσία αυτή, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα, έχει κατοικηθεί από πολύ παλιά. Σώζονται τα ίχνη μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, το ιερό της οποίας είναι σκαμμένο στη βραχώδη πλαγιά του λόφου. Στις πέτρινες όχθες του ποταμού φαίνονται λαξευμένοι αρχαίοι τάφοι. Στα γύρω υψώματα βρέθηκαν σαρκοφάγοι της Ρωμαϊκής εποχής.

Οι πρώτοι κάτοικοι στο Λυκόφως ήταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Κατάγονται από το Κιουπλί, το οποίο και εγκατέλειψαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Πέρασαν το ποτάμι και μετοίκησαν ακριβώς απέναντι ώστε καθημερινά να έχουν οπτική επαφή με τα πάτρια εδάφη. Τα σπίτια όλα σχεδόν έχουν πρόσοψη προς την Ανατολή και μόλις ξυπνήσουν όλοι οι χωρικοί αντικρίζουν το λυκόφως (την ανατολή του ηλίου) – είναι και ο λόγος που πήρε το χωριό το όνομα αυτό.

Στους καταπράσινους λόφους γύρω από το Λυκόφως λειτουργεί κατασκηνωτικός χώρος για τους λάτρεις της φύσης. Ένας στενός δρόμος ανάμεσα στο πυκνό δάσος οδηγεί στη Μονή της Δαδιάς.

Στη διαδρομή αυτή θα συναντήσετε την «Παρδαλή Βρύση», μια πηγή που, σύμφωνα με την παράδοση, κάθε σαράντα χρόνια, ανήμερα της παράδοσης του Κορανίου στους ανθρώπους, τη λεγόμενη νύχτα του Καδήρ, έβγαζε «γάλα».