Γιορτάζεται δύο συνεχόμενες βραδιές, 23 και 24 Ιουνίου. Το έθιμο του Γιάγιανου είναι πολύ παλιό και η σημασία του μεγάλη για όλους και ιδιαίτερα για τους αγρότες που τους θύμιζε ότι έφτασε το καλοκαίρι στα μισά του κι από δω και πέρα δεν επιτρέπονται τα σπαρτά...

Από το βράδυ της 22ας Ιουνίου ετοίμαζαν τα καλά τους. Με το χάραμα,
πήγαιναν στα χωράφια τους απ' όπου έφευγαν μόνο το απόγευμα. Αφού έκαναν
μπάνιο και καθαρίζονταν, ντύνονταν και ειδικά οι γυναίκες δεν φορούσαν
άσπρα πουκάμισα αλλά κόκκινα. Τέλος έφτιαχναν ένα μεγάλο μπουκέτο από
λουλούδια όλων των ειδών και κυρίως του γιάγιανου και των καρυδιών και
χόρευαν μ' αυτό στην πλατεία. Το ίδιο γινόταν και την επόμενη μέρα. Το
τραγούδι που τραγουδούσαν και χόρευαν ήταν:
 

"Και γιάγιανος και σύναρος, του Γιάννη το βοτάνι

 τα δύο βοτάνια μάλωναν ποιο να μυρίσει κάλλιο

 μυρίζει ο γιος βότανο που ξιέρ' κι απού μυρίζει

 μυρίζει και το αγόκλημα που ξιέρ' κι από το κλήμα

 μυρίζει κι άις-Γιάγιανος που ξιέρ' κι απού τη γη του.

 Κόρη ξανθή τον μάζευε πλέκοντας το γαϊτάνι

 πλέκοντας και χαζεύοντας και σιγοτραγουδώντας

 στη μέση πλέκουν το Χριστό, στην άκρη το Βαγγέλιο

 και στα πλεκογυρίσματα πλέκουν τον αϊ-Γιάννη.

 Βρυσίτσα πετροκάλαμη για τούτο σε καρτέρεσα

 να έρθει ο κόσμος για νερό, νερό να μη τους δώσεις

 μόνο να τους ρωτήσετε ποιος είναι ο Γιάννης ο βασιλιάς

 απ' όχει εννιά υγιούς και τους εννιά τους πάντρεψε

 εννιά νυφάδες παίρνει όλες αφέντ' τον έλεγαν

 όλες μαντήλι τον δώριζαν, η νύφη η μικρότερη

 αφέντη δεν τον έλεγε, μαντήλι δεν τον δώριζε".