Το έθιμο του Αράπη αναβιώνει και πάλι στο χωριό Δορίσκος του ‪Έβρου‬. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και συμβολίζει τον φοροεισπράκτορα της εποχής που κατόπιν εντολής του Μπέη της περιοχής γύριζε από χωριό σε χωριό με τη συνοδεία του για να μαζέψει φόρους.

Το μάζεμα των φόρων γινόταν συχνά με την απειλή των όπλων ενώ γι' αυτούς που δεν είχαν να πληρώσουν μπορεί να σήμαινε ακόμη και την αρπαγή της κόρης τους για χαρέμι. Το έθιμο φτάνει σε εμάς τόσους αιώνες μετά από γενιά σε γενιά και το αναβιώνουμε κάθε χρόνο κληροδοτώντας στους νεότερους.

Έτσι λοιπόν την Δευτέρα πριν την Καθαρά Δευτέρα το πρωί κάποιος χωριανός ντύνεται Αράπης και κάποιος Καντίνα γυναίκα δηλαδή που συμβολίζει την σκλάβα. Ο Αράπης βάφεται μαύρος βάζει καμπούρα κρεμάει κουδούνια και μία πλεξούδα σκόρδα για το "μάτι", κουβαλάει ένα ξύλινο σπαθί και ένα ξύλινο ομοίωμα πέους. Γίνεται δηλαδή σωματώδης και άσχημος και αν παρ' όλα αυτά το παρουσιαστικό του δεν αρκεί να προκαλέσει φόβο έχει τα κουδούνια του και τα ξύλινα ομοιώματά του.

Ο Αράπης με την Καντίνα με την συνοδεία του που την αποτελούν οι νέοι του χωριού και με γκάιντα ή κλαρίνο και νταούλι βγαίνουν στο κέντρο του χωριού μπαίνουν στα καφενεία και με ήχους παραδοσιακής μουσικής με γέλια και πειράγματα γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι.

Η είσπραξη των φόρων αρχίζει. Κάθε νοικοκύρης οφείλει να συνεισφέρει χρήματα στον κουμπαρά ή αυγά ή οτι αυτός κρίνει, για αντάλλαγμα δέχεται το άγγιγμα του σπαθιού στο λαιμό.

Αυτό σήμαινε ότι ο καινούριος χρόνος θα του χαρίσει υγεία για το σπιτικό και τα ζώα του και καλή σοδειά για τα σπαρτά του.
Όταν μαζευτούν οι "φόροι" απ' όλα τα σπίτια το μάζεμα συνεχίζεται στην πλατεία του χωριού απ' όλους τους περαστικούς.

Τότε όλο το χωριό συγκεντρώνεται στην πλατεία για χορό και φαγοπότι. Κατά την διάρκεια του γλεντιού ο Αράπης προσέχει την "κλεμμένη" Καντίνα του καθώς νεαροί και μεγαλύτεροι προσπαθούν να την πάρουν πίσω οπότε αρχίζει και ένα τρελό κυνηγητό.