Κάτι τρέχει στον Έβρο

Με παλμό και μαχητικότητα πραγματοποιήθηκαν οι απεργιακές συγκεντρώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά στην Αλεξανδρούπολη.

Στη μαζική απεργιακή συγκέντρωση που έλαβε χώρα στην πόλη, εργατικά σωματεία βγήκαν στους στους δρόμους, τιμώντας την ιστορική επέτειο με δράσεις που συνέδεσαν το παρελθόν με τους σύγχρονους αγώνες και κρατώντας πλακάτ με τους 6 Εβρίτες της Καισαριανής.

Στο πλαίσιο του προγράμματος, παρουσιάστηκε ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα για δύο ιστορικές απεργίες στην περιοχή, υπενθυμίζοντας τις μακρόχρονες παραδόσεις του εργατικού κινήματος. Αμέσως μετά, διαβάστηκε το ποίημα «Στους δεκαπέντε συντρόφους» του μεγάλου Τούρκου κομμουνιστή ποιητή, Ναζίμ Χικμέτ.

Η κεντρική ομιλία πραγματοποιήθηκε από τον Παντελή Τσάκο, πρόεδρο του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων - Εμποροϋπαλλήλων «Η Ενότητα». Στην ομιλία του, μεταξύ άλλων, σημείωσε:

«Μέσα από την σημερινή μας απεργιακή συγκέντρωση αποτίουμε φόρο τιμής σε όλους τους νεκρούς της εργατικής τάξης, στους 200 της Καισαριανής, στους 6 Εβρίτες. Στον Αλατζιά Νικόλαο, στον Κηπουρό Απόστολο και τον Κυρανούδη Αθανάσιο από το Σουφλί, στον Καδηίκα Ιωάννη και τον Τούρπα Παναγιώτη από το Διδυμότειχο, στον Ποντίκη Κοσμά από την Αλεξανδρούπολη. Τους τιμάμε στους αγώνες του σήμερα, στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης, των πολέμων, της φτώχειας».

Αλλά και στην Αποθήκη 1 στο λιμάνι της ΑΛεξανδρούπολη όπου έλαβε χώρα η  εκδήλωση της ΤΕ Έβρου του ΚΚΕ με θέμα «82 χρόνια από την Πρωτομαγιά του 1944 - Τιμούμε τους 200 της Καισαριανής - μεταξύ αυτών τους 6 αλύγιστους Εβρίτες εκτελεσμένους» ορισμένα από τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ήταν: 

Αλατζιάς Νικόλαος του Γεωργίου, γεννημένος 26/1/1913 στο Σουφλί. Άριστος μαθητής Γυμνασίου με διαγωγή κοσμιοτάτη που μετατράπηκε σε κακή, ως τιμωρία για την επαναστατική του δράση αποβάλλοντάς τον έτσι από όλα τα σχολεία. Τον Αύγουστο 1932 συλλαμβάνεται με άλλους νέους γιατί αναρτήθηκαν στο Σουφλί κόκκινες σημαίες την 1η Αυγούστου, χαρακτηρισμένη από την Γ' Κομμουνιστική Διεθνή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ιμπεριαλιστικού Πολέμου. Σεπτέμβρης 1932 οι δολοφονικές επιθέσεις της Αστυνομίας κατά των προεκλογικών συγκεντρώσεων Ενιαίου Μετώπου Εργατών και Αγροτών στο Σουφλί αντιμετωπίζονται από την αποφασιστική στάση της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Σουφλίου που κερδίζει τελικά την ελεύθερη πραγματοποίηση των προεκλογικών συγκεντρώσεων, με τον Αλατζιά να στέλνει ανταπόκριση στον «Ριζοσπάστη» για συγκέντρωση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ στο Σουφλί με πάνω από 2.000 εργαζόμενους. Από τον Φλεβάρη 1933 με την 4ήμερη απεργία των μεταξεργατριών ως και τον Ιούνη 1936 από τη μεγάλη απεργία των μεταξεργατριών που συσπείρωσε όλο το λαό της περιοχής, σηροτρόφους, εργάτες γης, οικοδόμους, επαγγελματίες με το σύνθημα «100 δραχμές ή θάνατος» εξακολουθεί να στέλνει ανταποκρίσεις. Μετά την απεργία αυτή ακολούθησαν δεκάδες συλλήψεις και εκτοπίσεις με τον Αλατζιά να βρίσκεται εκτοπισμένος στη Φολέγανδρο σε ηλικία 23 ετών.

Καδηίκας Ιωάννης του Θεοδώρου, γεννήθηκε το 1913 στο Διδυμότειχο, ράφτης στο επάγγελμα, μέλος της ΟΚΝΕ. Στο αρχείο των εκτελεσμένων εμφανίζεται, πιθανά από λάθος, με καταγωγή από την Πελοπόννησο. Η φωτογραφία στάλθηκε στον αδερφό του ένα χρόνο πριν την εκτέλεση, ίσως από το Χαϊδάρι.

Κηπουρός Απόστολος του Πασχάλη, αγρότης, από το Σουφλί, γεννημένος το 1908. Ήταν στέλεχος του ΚΚΕ με δράση στους εργατικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν στο Σουφλί το διάστημα 1930-1936. Με τις μαζικές εκτοπίσεις μετά την απεργία του 1936 στο Σουφλί βρέθηκε εξόριστος, μετά Ακροναυπλία, από εκεί στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου και κατόπιν στην Καισαριανή. Η οικογένεια είχε χάσει την επαφή μαζί του την περίοδο από τη σύλληψή του, ενώ ενημερώθηκαν για την εκτέλεσή του μέρες μετά από αυτήν.

Κυρανούδης Αθανάσιος, αγρότης, από το Σουφλί, γεννημένος το 1909. Στέλεχος του ΚΚΕ. Τον Γενάρη 1932 παίρνει μέρος στην ίδρυση του Σσωματείου Εργατών Γης στο Σουφλί με τη συμμετοχή 400 εργατών γης και φτωχών χωρικών. Οι πλούσιοι της πόλης πάθανε πανικό από την απροσδόκητη για αυτούς άνοδο του κινήματος και καταβάλλουν απεγνωσμένες προσπάθειες για τη διάλυση του σωματείου. 6 Φλεβάρη 1934 στον «Ριζοσπάστη» προβάλλεται η προεκλογική προετοιμασία για τις δημοτικές εκλογές με υποψήφιο κόκκινο δήμαρχο τον σ. Κώστα Κολοζώφ και ένας από τους υποψήφιους συμβούλους είναι ο Κυρανούδης (καθιστός ο δεύτερος από αριστερά). Τελευταία αναφορά βρίσκουμε τον Απρίλιο 1936 όταν προετοιμάζεται η απεργία και η Αστυνομία τον τσακίζει στο ξύλο γιατί πήγε στο τυπογραφείο προκήρυξη του σωματείου τους που τάχθηκε στο πλευρό των απεργών.

Ποντίκης Κοσμάς του Στυλιανού, ναυτεργάτης. Στέλεχος του ΚΚΕ και ηγετικό συνδικαλιστικό στέλεχος των ναυτεργατών Αλεξανδρούπολης. Γεννήθηκε το 1904 στην Αίνο Ανατολικής Θράκης και με την οικογένειά του ήρθαν πρόσφυγες στην Αλεξανδρούπολη. Υποψήφιος βουλευτής Έβρου το 1935 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και το 1936 με το Παλλαϊκό Μέτωπο. Το 1929 η ψήφιση του Ιδιωνύμου τον βρίσκει εκτοπισμένο στην Ανάφη. Το 1932 εκτοπίζεται στη Σίκινο για ένα χρόνο και το 1934 φυλακίστηκε στις Φυλακές Αίγινας. Τον Οκτώβρη 1933 επιστρέφει στην Αλεξανδρούπολη και ο αγώνας των λιμενεργατών επιβάλλει να επιτραπεί στον Ποντίκη να δουλέψει στο λιμάνι χωρίς να υπογράψει δήλωση, όπως του ζητούσε ο λιμενάρχης. Αναλαμβάνει δράση και αρχές Νοέμβρη κατεβαίνουν σε απεργία αχθοφόροι, ραφτεργάτες, οι φορτοεκφορτωτές, οι οικοδόμοι, οι εργάτες Μετάλλου και οι κεραμοποιοί διεκδικώντας αύξηση μεροκάματου, κοινωνικές ασφαλίσει, και αθώωση των εργατών που δικάζονται για τη διαδήλωση των λιμενεργατών τον Αύγουστο του 1933. Οι αρχές και οι εργοδότες απέρριψαν τα αιτήματα. Όλοι οι απεργοί είναι αποφασισμένοι να εμμείνουν στην απεργία μέχρι τη νίκη. Η τρομοκρατία είναι πρωτοφανής. Η πόλη στρατοκρατείται, υπάρχουν 10 τραυματίες. Οι ηρωικοί καθοδηγητές της απεργίας σ. Σαπουντζής και Ποντίκης καταδικάστηκαν από το ταξικό δικαστήριο σε 10 χρόνια φυλακή και εξορία συνολικά, μα οι εργάτες της Αλεξανδρούπολης απάντησαν κατεβαίνοντας σύσσωμοι σε πανεργατική απεργία. Αγανακτισμένοι οι απεργοί στο άκουσμα της απόφασης περικυκλώνουν το δικαστήριο και οι αρχές στέλνουν το Ιππικό που τους διασκορπίζει. Από αρχές του 1934 ο Ποντίκης βρίσκεται φυλακισμένος στην Αίγινα και σε γράμμα του εξιστορεί τις ακόμη χειρότερες συνθήκες διαβίωσης της κολεκτίβας κρατουμένων κομμουνιστών. Συμμετέχει στην απεργία πείνας των κρατουμένων τον Δεκέμβρη 1935 με αίτημα τη ΓΕΝΙΚΗ ΑΜΝΗΣΤΙΑ.

Τούρπας Παναγιώτης του Γεωργίου, γεννήθηκε το 1893 στο Διδυμότειχο. Υπάλληλος του ΟΣΕ και μετά δάσκαλος. Στέλεχος του ΚΚΕ. Υποψήφιος βουλευτής Έβρου το 1935 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και το 1936 με το Παλλαϊκό Μέτωπο. Στις 20-8-1935 συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στην Ανάφη. Αργότερα, έγκλειστος στην Ακροναυπλία. Τον Ιούνιο 1932 συλλαμβάνεται στο Διδυμότειχο για παράβαση Ιδιώνυμου γιατί του βρήκανε δελτία της «Βοήθειας» και «Ριζοσπάστες» και στέλνεται εξορία στη Φολέγανδρο. Σε πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» τον Σεπτέμβρη 1932 έχουμε ανταπόκριση του Τούρπα για γεγονότα στο Ελληνοχώρι, ως γραμματέας της Εκλογικής Επιτροπής Διδυμοτείχου. Τον Αύγουστο 1935 με τις ομαδικές εκτοπίσεις από Αλεξανδρούπολη και Διδυμότειχο εκτοπίζεται για ένα χρόνο στην Ανάφη. Στις 15 Ιούνη 1936 υπάρχει ανταπόκρισή του για τους σηροτρόφους του Διδυμοτείχου παραμονές της μεγάλης απεργίας που οργανώνεται σε όλη την περιοχή. Στο συλλαλητήριο 17/6 που οργανώνεται στο Διδυμότειχο στο πλαίσιο της παλλαϊκής απεργίας για τα κουκούλια παίρνουν μέρος 1.500 αγρότες, σηροτρόφοι, εργάτες, με τον Τούρπα να είναι μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής.