Κάτι τρέχει στον Έβρο

Η Αλεξανδρούπολη των 70 με 80 χιλιάδων κατοίκων αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα απλής αριθμητικής που κανείς δεν φαίνεται να θέλει να επιλύσει. 

Εκεί που οι μόνιμοι κάτοικοι είχαν ήδη αποδεχτεί τη μοίρα τους κάνοντας αμέτρητους κύκλους για να βρουν μια θέση στάθμευσης, ήρθε η ραγδαία αύξηση της βραχυχρόνιας μίσθωσης για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα σε ένα πρόβλημα που, με βάση και τους απλούς αριθμούς, απλώς δεν βγαίνει!

Τα νούμερα της βραχυχρόνιας μίσθωσης εξηγούν με ακρίβεια το μέγεθος της πίεσης. Τα τελευταία χρόνια στην πόλη καταγράφονται περίπου 850 δηλωμένα καταλύματα, ενώ κατά τη θερινή περίοδο, συνυπολογίζοντας και τα αδήλωτα, ο πραγματικός αριθμός εκτιμάται ότι εκτοξεύεται στα 1.200 με 1.300. Αυτό σημαίνει εκατοντάδες επιπλέον αυτοκίνητα καθημερινά που αναζητούν απεγνωσμένα έναν χώρο στάθμευσης στους ίδιους, περιορισμένους δρόμους.

Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο  ώστε ιδιοκτήτες καταλυμάτων βραχυχρόνιας μίσθωσης να αναγκάζονται να νοικιάζουν ολόκληρα άδεια οικόπεδα για να εξασφαλίσουν θέσεις στους πελάτες τους. Ακόμα κι αυτές οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες, ωστόσο, αποδεικνύονται σταγόνα στον ωκεανό.

Την ίδια στιγμή, υπαρκτοί και άπλετοι χώροι που θα μπορούσαν άμεσα να δώσουν ανάσα στο κυκλοφοριακό παραμένουν αναξιοποίητοι, εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο συναρμοδιοτήτων, ιδιοκτησιακών ζητημάτων και γραφειοκρατίας που μπλοκάρει οποιαδήποτε λύση.

Δεν έχει κανένα νόημα να επενδύουμε σε καμπάνιες προσέλκυσης τουριστών, όταν αγνοούμε ότι ο επισκέπτης πρέπει να εξυπηρετηθεί σωστά για να ξαναέρθει και να διαφημίσει την πόλη.

Πολύ απλά, δεν μπορείς να έχεις σαλόνι για δέκα άτομα και να καλείς στη γιορτή σου πενήντα!

Σ.Καλονιάτη